“vay emeği zay vayyy!..”
Neredeyse iki haftadır, öğlen yemek, akşam kına, söz, düğün geçen akşamda Kızıldelide Musaiplik Cemi derken, gündüz saat on ikiden geçe on ikiye dek ayaktayım ve eve uğradığım yok… Yani bayram tatili yapamadım.. Çocuklarda biz bir düğün mizanseni yapalım ki evde, babam eve gelsin demişler. Gülender de bana “vay emeği boş vay” diye kızıyor.
Hani Gülender de biraz haklı mı ne? Diye de geçmiyor değil içimden! Geçen Cem Evinin önünde bir hanım, Fethiye’nin ünlü aşçısına itikatli bir müminin pirine hitabı içtenliği ile :”x. kirve elineeee, kolunaaaa sağlık…” dedi. Beni geçti gitti. Rahmetli Musa KÖK, imam onun anlamadığı dualardan etmeye başladığında transa girerdi ve imamın daha duasına noktasını koymadan önce: “nefesine sağlık”der cemaatin düğmesine basardı. CemaatTE sırasıyla bu sözü ayin gibi tekrarlardı.
Dün akşam Kızıldeli’de yapılan Musahiplik Cem’ine gittim. Gündüz on ikide yediğimle. Akşam iyi bir lokma yeriz hesabındayım… Kafayı lokmaya taktığımdan, gözüm Dedenin “kurban etini musahipler yer,” ayrıca mihmanlar için yapılan lokma, mihmanlara verilecek sözünü çözemedim. Geçmişte böyle bir deneyimimiz de yok. Yemek zamanı geldi saat neredeyse gece on… Tike tike kavrulmuş kırmızı kurban etini dedelerin ve musahiplerin önüne dizdiler, bize de, tavuklu(her halde pilava katacakları tavuğu da tilkilere kaptırmışlar) dedikleri kupkuru, etsiz bir pilav koydular…
Bunun üzerine ben kendi kendime gülmeye başladım… Gülender’in “vay emeği zay vayyy!.” Deyişini hatırlayarak. Kendi kendime güldüğümü gören deli mi ne diyecekti inanın?.. (Espiri yapmak için bundan bahsettim; fakat geleneğin gereğine saygımız var. Eyvallah!)
Bu gibi konulardan konuşurken, kaynımın eşi Servet: “Ahçi para alıyor, imamın da maaşı var hatta para verenlerde çıkıyordur, imam Allahtan Kuran’dan bahsettiğinden sevapta kazanıyordur; sen para almıyorsun ama acaba sevapta kazanıyor musun? dedi. Bastık kahkahayı...
Bu sözlerimizle inanın “para beklentisini” ima etmiyoruz… Bayram tatiline karşılık, gündüz on ikiden gece on ikiye çalışma karşılığında bin tl verseler çalışmam. Başlangıçta bu iş benim için bir zevkti, sonradan beldemiz için de bir göreve dönüştü aynı zamanda.
Yaptıklarımdan memnunum, hiç kimseden alacaklı olduğumu, hiç kimsenin de bana borçlu olduğunu düşünmüyorum… Bu benim samimi duygularım ve düşüncelerim.
Yalnızca şuna hayıflanıyorum. Belki hayıflanmayıp doğal da görmeliyim. Fakat kafamdan geçmiyor değil… İnternet hızı bulunduğumuz kurumda oldukça düşük. Evdeki iyi. Evdeki ve kurumdaki bilgisayarların modeli oldukça eski. 15-20 dakika elektrik kesintisinde dayanacak güç kaynağı yok.
İlke Cem’in sünnet düğününün videolarını birleştirip tek parça yapayım ve GB hacmini görüntü kalitesini düşürmeden düşüreyim ki You Tube’ye daha kısa sürede yüklensin diye denedim. Bu programın birleştirme işlemi için verdiği süre:54 saatti. Yani elli dört saat elektrik gitmemesi lazım ki bu bilgisayarla birleştirme gerçekleşsin. Birde bunu You Tube’ye yüklenmesi için geçecek zamanı hesap edin… (Mesela elektriklerin kesilmesinden dolayı rahmetli Fatma Yılmaz’ın resim ve videolarını yüklemek için tatil günü 6-7 defa belediyeye gittim geldim.)
“Videosu olan ertesi gün görmek istiyor!.. Bende söyle düşünüyor ve kendime gülüyorum… Bir gün 10 GB RAM ve 7İ Ekran kartlı filan hızlı bir bilgisayarım, bir iki saatte bir saat videoyu işleyecek, birleştirecek ve bir iki saatte de bunu İnternete yükleyecek hızda internetimiz olacak; yani her şey daha hızlanmış olacak; fakat o zamanda benim motorlarım yavaşlayacak, yokuşa doğru ısınacak, su kaynatacak, birazda zorlarsan belki parça dahi kıracak ve ah gençlik ah… diyeceğim ve bir şey yapamayacağım diye. İşte buna hayıflanıyorum… Niçin her şey bir arada olmaz ki?!”
Çetin ALTAN’ın deyişi ile “enseyi karartmayalım...” İyi şeyler de oluyor… Geçen hafta Arzu ile Ali Birkan’ın düğünü vesilesi ile Fethiye’ye gelen, Şat abi ile Melahat ablanın kızı, Servet’in eşi Serap‘ın samimi bir dille: “elimi sıkıp, güler yüzle seninle gurur duyuyoruz” demesi, onca yorgunluğumuz değdi.Bu parayla ölçülemeyecek bir ödüldü benim için. Tabii içimden bir derin: “estağfurullah, o sizin güzelliğiniz” deyişi geçirdim, ama seslendirmedim. Duyduklarım hoşuma mı gitti ne?
Parayla iş yapmıyorum; fakat bu sözlerde “parayla satın alınamayacak bir sempati kazandığımızı” gördüm. “Bizi memnun eden ve yeterli gördüğümüz emeğimizin karşılığı da bu!..”
Yeri gelmişken, kırk yıldır ilk def tanıştığım ve iki defa merhabalaştığımız Serap gibi alçak gönüllü, sevecen ve sıcakkanlı bir insanla, ilaveten akrabamızla karşılaştığım ve tanıştığımdan dolayı da ben gururlandım ve sevindim. Çünkü tevazu, güler yüzlülük ve sıcakkanlılıkta parayla satın alınamayacak, kıymeti parayla ölçülemeyecek insani meziyetlerdir… Bunu gördüğüm her insan, beni insanlık adına umutlandırır, sevindirir ve gururlandırır.
Eeee… Sözü nasıl bağlayacağız? Vallahi bende bilmiyorum!
Sevgilerimle
Not: Yetiştiremediğimiz haberler, resimler ve videolar var. Bunlardan dolayı özür diler, elimizden gelenin yapılmakta olduğunu arz ederiz.
Alirıza Koryürek’in birkaç videolarını koymaya çalışıyorum. Cem haberi ise yarin. Musahiplik Cemi, benim hayatımda ilk gördüğüm Cem. Benim olduğu gibi bir çok kişinin de ilgisinin çekeceğini sanıyorum. Videoların sayısı çok olduğundan bu parça parça günler alacak.
Tabii diğer düğünlerin videolarının da tamamını sıraya koyduk, ekleyeceğiz.
