Social Icons

19 Eylül 2010 Pazar

Aliseydi SEVİM: Tanrı misafiri...

Aliseydi SEVİM: Tanrı misafiri...: " Atatürk, bir gün kara yolu ile seyahat eder. Issız bir alandan geçerken harabe halinde görünen bir kulübe görmüş. Şoföre aracı d..."

Tanrı Misafiri...

  



   Atatürk, bir gün kara yolu ile seyahat eder. Issız bir alandan geçerken harabe 
halinde görünen bir kulübe görmüş. Şoföre aracı durdurmasını söylemiş.

     Kulübeye yaklaşınca onu, yalnız yaşayan bir yaşlı adam karşılamış. Hal hatırdan sonra, bu oldukça yoksul olan yaşlı adam Ata’ya bir ikramda bulunmak istemiş; fakat çaresiz… Bir tas ayran diye geçirmiş içinden, ineği yok!  Bi koşu kümese gitmiş, hiç değilse iki yumurta kırayım diye… Son yumurtayı sabahleyin kendisinin kırmış olduğunu hatırlamış.  
     Dönünce ezilip büzülerek Ata’ya: “Paşam, Tanrı misafirisiniz, bir ikramda bulunamadım size, izin verin ‘oynayarak uğurlayayım sizi,’ ikramım bu olsun,” demiş.

 Valiliğin sorumluluğunda  Ankara Atatürk Kültür Merkezinde 7-12 Ekim'de "Malatya Günleri" düzenlecek olması dolaysı ile Yazıhan İlçemizin tanıtımı ile ilgili olarak resim çekmek için gezerken Fethiye'den yaklaşık iki saat kadar uzak bir yerleşim alanında olan bir konağa saat 11.00 civarında uğradık. Ortalıkta erkek görünmüyordu. Bir hanım çıktı ve güleryüzle bize hoş geldiniz dedi hal hatır etti ve oturmamızı ve bir şeyler ikram etmek istediğini söyledi. Bu hanım 50-55 arası bir yaşta gösteriyordu. 

      Sonradan anladım ki, bu evin en büyük olan beş kardeşten birinin eşi olmalı bu hanım. Az sonra bahçeden  40 yaşlarında gösteren bir adam geldi ve güler yüzle bizimle hoş beş etti ve yemeğe kalmamızı teklif etti. Yemeğe kalamayacağımızı, işimizin çok olduğunu söyledik, daha doğrusu arkadaşlar öyle söyledi. (O hanımın ve sonradan gelen ev sahiplerinin gözünde biz "Tanrı misafiri" idik.)Adam samimi ve ısrarcı bir dille: "ben anlamam, olmaz öyle şey, aç mı yollayalım sizi?"dedi. Bunun üzerine biz ilerde bir iki saat gezip geri geleceğimizi söyledik ve sonra geri döndük. (Konuşmalardan, beraber gittiğimiz arkadalar ile bu ev sahiplerinin önceden tanışıklarının olduğunu fark ettim.)
      
       Döndüğümüzde bizi tam tekmil kapıda karşıladılar ve hal hatır ettiler ve sofranın kurulu olduğunu söyleyip içeri davet ettiler.

 Dışarda akan hortumdan akan su ile biz el yüz yıkarken bir arkadaş havlu ile başımızda bekliyordu. Yan tarafta badalanalmış ocakda güyüm fokur fokur kaynamakta ve üzerinde çay demlinmekte. Yan taraftaki küçük bir odada hanımlar yufka açmakta, götürelim diye arabayada koydular.

       Salona girdiğimizde yere sofra serilmiş, sinin ortasına büyük bir sahanla etli plav konmuş ve etrafına cacık, ayran, söğüşlenmiş domates ile  doğranmamış halde yine bahçelerinden kaldırlmış sivri biber dolu tabaklar ile taze yufkalar dizilmişti. (Ayrılırken hazırlamış oldukları poşetler ile bu biberlerdende getirip bize ikram için arabaya koydular.)

      Biri hem bizle sofraya oturdu hemde sofraya canla başla hizmet ediyor. Biten ayranları dolduruyor, bir taraftan da yan tarafta pişirilen  taze yufkalar getiriyor... İki sahan yemek görünmesinin sebebi, ortaya konulmuş sahandaki yemek azaldığında onu kenara koyup, yeni ve dolu bir sahan pilav la değiştirilmesi sonucuydu..

      Yemekten sonra  ocakta demlenmiş çaylarımız yudumladık ve aynı samimi bir merasimle uğurlandık. Benim için "bu arkadaşı önce görmedik," dediler. Ben kendimi bir kaç kelime ile tanıttım. Resimde görülen yaşlı amcanın adı Ahmet(Karadayı). Duvarda Hz. Muhammedin "Veda Hutbesi" çerçeveli ve Arapça yazılar asılı. Hiç siyasetten bahsedilmedi ve refandumdan bahis edildi ayakta. Benim yanımda Zafer beye ev sahibi arkadaşlardan biri "birde başörtüsü- türban meselesinin kastedere çözülse- dedi ağzında geveleyerek oradaki hanımlar türbanlı olmamasına rağmen.
    Arkadaş benim Alevi olduğumu bildiğinden sessiz kaldı ben ayak üstü bir cevap verdim. Hürriyetin referandum sürecinden çektiği iki kareden bahsettim, "açılan örtünene, örtünende açılana baskı yapmamalı, saygı duymalı giyimine, insana yakışanın bu olduğunu," söyledim. Oda gülerek hak verdi. O resmi  ilave ediyorum.



                                   *                                            *                                      *
       
       Misafir olduğumuz ev; tek bir büyük konak. Beş kardeş ayrılmadan bu evde kalıyorlar. Konuşmalardan anladığım kadarıyla, biri bahçelerden sorumlu, diğeri hayvanlardan vb. Bahçeleri elli dönümün üzerinde ve ortalama yirmi yaşında gözüken kayısı ağaçları oluşmuş. 20 civarında da besileri varmış. Tabii koyunları ve inekleri de var.

Resim çekmeye gittiğimiz arkadaşların biri İlçe Tarım’ın müdürü Berat bey diğeri ise veteriner Zafer bey… Bunlar benim bilmediğim köyleri ve mezralı biliyorlar ve tanımadığım insanları işleri gereği tanıyorlar. Her çiftçinin ille de muhatap olacağı yada olduğu insanlar. Aşılama ve kredilerden dolayı bu bölgeyi karış karış gezmiş ve bilen insanlar. Bu ev sahipleri ile sohbet ederken kredi ile besicilik yapmalarını önerdiler. 30 taneye kadar besi hayvanı alanın kredisinin tamamı karşılanırmış. 30'dan fazlasının ise %75 kredilendirilirmiş. Faiz “0”. Fakat %4 kadar masraf oluşurmuş. Demek ki yıllık faiz bu kadar. Kendileri de bu sözümü doğruladılar.  Bu kardeşlerde kredi almaya istekli göründüler. Bu insanlar 10 yıl bu gibi kredileri kullanır ve dünyada ve ülkemizde bu alanda bir kıriz çıkmassa, akıllarının alamayacağı kadar durumları iyileşir, zenginleşirler.

        Hem işsiz, hemde arazisi olan ve teminat sorunu olmayan çok köylümüz var. Fakat, bu kredi ile iş yapan yok... Tavuk kümesi işini  dahi yeni öğrendik. Bir kişi yapmakta, birde Abbas ÖKSÜZ bu konuda çalışmakta. Bu arkadaşlar ile gezerken Medik barajınada gitmek istedim. Medik barajına giderken isminden dahi haberdar olmadığım, Buzluk köyünün Boztepe mezrasından geçtik.  Bu mezrada 6-7 tane tavuk kümesi vardı. Bunlarında uzaktan bir kaç resmini çektim. Yazı yaban, dağın başı denilen yerlerde bu insanlar kendilerine iş ve aş imkanı yaratmışlar. O, dağ köylerinde krediler ile yapılack çok iş var ama, kafa yapıları bu kredileri kullanmaya müsait değil, gibi.
                                                                                   Bu görüntüleri görünce  ve bu haberleri öğrenince, o insanlar ve bütün çiftçilerimiz açısından sevindim; fakat bu bana benim geçmiş kötü deneyimlerimi de hatırlattığı için üzüldüm!..

1990’lar GAP Tv’de Yayçep, yaygın Çiftçi Eğitimi, isimli bir proje programı her gün yayınlanıyor. Ben bu programın müdavimlerindenim… Her gün, bu programın hayvancılıkla ilgili olan bölümünü seyrediyorum…

Bir parantez açayım… Eskiden civar köy ve mezraların yolu yoktu. Stabilize yolu olan yerlerin ise ulaşım için araçları yoktu: çünkü ekonomik değildi, oralara taşımacılık yapmak. Ağırlıklı olarak buralara hayvanla geliyorlardı.

Uzaktaki köyleri mezraları bırak, komşumuz Hamidiye köyünde dahi bakkal ile kahvehane yoktu. Her gün kahvehaneye ve bakkaldan alışveriş için Fethiye gelinirdi. Bu dönemde ise en iyi işi olan bakkal bizim ile Nihat’ın bakkalı idi.

Doksanlardan sonra ulaşım hizmeti arttı ve Hamidiye’ye kahve 2000’li yıllara doğru açıldı. Dağdan gelenlerin yolu Hamidiye, Yazıhan üzerinden Malatya’ya bağlandı. Yazıhan köyü, 1990’larda İlçe oldu. Derken Fethiye merkez olmaktan çıktı ve Tahtalı, Derevleri, İraaç...’tan bir yük odun getirip alışveriş yapan insanların hem güzergahı değişti, hem de ulaşım ve iletişimin artması kafalarını değiştirdi.

Odun getiren gençler önce şehirde amelelik yapmaya, ardından devlet daireleri de ve özel işletmelerde çalışmaya başladı ve ticareti öğrendiler. 1980 ve 90’larda odun getirip satan niceleri şimdi ev bark sahibi oldular ve galisi olanlar dahi var bunların içinde…

Bu sebepten dolayı bakkalı kapatıp, süt inekciliği yapmaya karar verdim. O gün ve geçmişteki bu alandaki hesaplar çok iyiydi... Bende bir tarlayı sattım bir kuruluştan tanesi 2200 mark’a Almanaya’dan ithal edilen ineklerden aldım. Aldığımın üçüncü yılında dünyada “deli dana” hastalığı illeti yayılmaya başladı.

Kooperatiften gelecek yıl ödemek üzere yem alıyorsun. Kooperatif faizleri yıllık %80’lerin üzerinde. Birinci yıl borcunu ödemeyene, gecikmiş olduğunda temerrüt, cezalı faiz uygulanıyor: %118. İlaveten o dönemde birleşik faizde yasal olarak işliyor. Bu ne demek. Bankaya para yatırdığınızda uygulan faiz sistemi. Misal: 10 milyar borç aldınız. Faizler %80. Yıl sonunda senin borcun 18 milyar oluyor ve borç faizle toplanıp, ikinci yıla ana para olarak yani:18 milyar olarak devrediyor. İkinci yılın sonunda %118’lik faizle bu borç:40 milyara, üçün yıl sonunda ise bu borç 80 milyara çıkıyordu. Bir birimlik borç, üç yıl sora 8 katına çıkıyordu.

2200 Marka aldığım ineklerin piyasa değeri: 500 mark’a düştü. Bu fiyata dahi alınmıyor. Bir gün adamı vardır iyi satar diye Abuseyif (Abilo)amcayı aldım bir ineği pazara götürdüm. Bu ineği 300.tl’ye dahi alan çıkmadı. Bu gün bu ineklerin her birinin ülkemizde et değeri 3000 Euro, potansiyel değeri yaklaşık dört bin euro.

Bir gün(deli dana hastalığından önce) Kooperatif müdürü bana sormuştu: “kaç malın var,” diye. “18” dedim. “Borcuna göre elinde ki malın değeri açısından riskli durumda değilsin,” demişti.

Bu kötü gidişe daha fazla dayanamadım. Elimdekileri sattım, kooperatife ödedim. Yaşayarak gördüm ki, benim bu piyasadan çıkışım, krizin bitmesinden altı ay öncesine rastlıyormuş. Nasıl mı anladım? Ben her şeyi satınca etin kesim fiyatı:175. tl idi. Altı ay sonra zirve yaptı ve 1575’ e kadar çıktı ve o dönemden beride istikrarlı bir çizgi izliyor fiyatlar.

      Ak Parti niye ikinci defa kazandı ve üçüncüyüde garantiledi diyenler, olaya birde bu açıdan bakmalı. Ak Parti döneminde çiftçilere uygulanan birleşik faiz ile kredi kartları ile tüketici kredilerine bankaların uyguladığı bir leşik faiz uygulamasına son verildi. 10 tl borcun varsa, on yıl sonra dahi ana para on tl üzreinden faiz hesaplanıyor. yani üç yılda sekiz katına çıkmıyor borç.

                                    *                                                 *                                   *

       İster üretim alanında, ister ticaret alanında; istersen seçilen meslek alanında olsun, ülke ve dünya konjoktürü çok önemlidir.
       Dünyada ve ülkede esen büyük rüzgar bazen kırkyıllık çınarları dahi kökünden söker, bir kenara atar; bazende aşağıdan alır zirveye çıkarır. Bunu fark edemeyenler, başarılı olanlara çok zeki bir adamdı; kaybedenlerede batakçı vs. derler ve bu insanlarda kendilierini böyle sanar... Yani bu günkü şartlar, bu alanda iş yapana, "bu zeki bir adammış, kafasını çalıştırdı ve kaderini değiştirdi," dedirtecek türden. Sonrada "ben neymişim?" diye şişinirsiniz....

               Onların evlerinin etrafı bizinkileri gibi, kale kapıları misali, ne betondan duvarlarla, nede demirden çitlerle çevriliydi. Evlerinin kapıları dahi bizimkiler gibi,  mermer basamaklarla çıkılarak ulaşılan sese dahi yalıtımlı çift anahtarla kapalı çelik kapılardan değildi. Bizi karşıladığında, yüzünde güller açan hanımın samimiyeti,  bahçeden gelen arkadaşın bakışlarındaki ferahlık ve genişlik gibi ardına kadar açıktı…
       Girdiğimiz mekân sanki onların konakları değil, bozulmamış, saf Anadolu insanının girene huzur, güven, neşe… veren bin bir türlü zenginliğinin sunulduğu gönüldü, bir bakıma!     
        Yere yayılmış olan sofra bezinin üzerine dizelense aslında etli pilav, biber domates ayran vb.’den çok Tanrı misafirini her zaman kabul eden geleneksel Türk misafirperverliği, Allah ne verdiyse, varını veren utanmamış…diyen bir mütevazi, samimi bir gönül zenginliğinin sunulan remizleriydi.
        Kale duvarları misali çevrili evlerinin önce bahçesini, sonra mermer basamaklardan çıkılarak yalıtımlı binaların çift anahtarla kapalı çelik kapılarının arkasında şehirleşen bir toplumun insanına: “Korumak istediğiniz dünyalık değil yalnız, sizde topaktan geldiniz, toprak olacaksınız düsturunu” ve “Baki kalan bu gök kubbede, Bir hoş seda imiş” sözünü nasıl duyuracağız?...
        Nasıl gireceğiz gönlü, çelik kapılardan daha sert ön yargılar ve kalın duvarlardan daha kalın bir yozlaşmışlıkla kabuk bağlamış insanların gönlüne, kafasına? Nasıl?...

19 Eylül 2010
a.s.

15 Eylül 2010 Çarşamba

KARASU (İÇME SUYU)


KARASU (İÇME SUYU KAYNAĞI) from aliseydisevim on Vimeo.




KARASU (İÇME SUYU KAYNAĞI) from aliseydisevim on Vimeo.
Karasu ( İçme Suyumuz)



    Beldemiz ile birlikte 2 belediye ile 27 köye dağıtılan içme suyu kaynağını bende görmeden, birçok şehirlerinki gibi dere, çay vb. açıkta akan bir su kaynağı sanmıştım.

    Dün gittim ve gördüm. İçme suyumuzun temin edildiği bölgede üç, dört farklı noktadan su çıkmakta. Bu kaynakları video ve resim olarak aşağıya açıklamalı bir şekilde koydum. 

     Bizlerin “Karasu” İçme Suyu olarak kullandığımız kaynaksa büyük bir kayanın hemen dibinde çıkmakta ve aynı zamanda yerden kaynamakta olan ve yaklaşık 6X6 M2’lik bir alandaki kaynak. Bu kaynak su; ilk çıktığı noktanın etrafı 6X6 MT’lin bir depo şeklinde betonla çevrilip, üzeri iki kapaklı olarak kapatılarak depo haline getirilmiş. Bu deponun on metre ilerisine,  betondan büyük bir su deposu yapılmış. Kaynak deponun yeni yapılan betondan depo yönüne kendiliğinden akarı sağlanmış, 30x30 CM çağında betondan kanal yapılmış. Böylece, kaynak depodan, kendi cazibesi ile yeni yapılan depoya su doluyor. Bu ikinci depoya tahliye verilmiş, bu tahliye ise açıkta görülen diğer, ihtiyaç fazlası akarsuya karışıp gidiyor.




Kaynağın iki noktası yerden kaynamakta ve akıp gitmekte. Diğer bir kaynak, kayanın arasından çıkmakta.



    İkinci deponun yanındaki binaya iki jeneratör ile motorpomp konmuş ve bu jeneratörle çalışan motorlar buradan(kaynak suyun yanındaki depodan) aldıkları suyu, 200 mt kadar yukarda ki dağın başında olan su deposuna dolduruyorlar. Bu dağın başındaki depodaki suda kendi basıncı ile 3 belediye ile 27 köye suyu borular arcılığı ile basıyor.





Sonuç olarak bu su depo bakımları, boru bakımları yapıldığı sürece sağlık açısından riskli bir durum arz etmiyor denilebilir. Bu suyun kaynağından çıkan suyu tahlili elbette ki yapılmıştır; fakat sonucu nedir bilemiyoruz.
  
      


27 Ağustos 2010 Cuma

‘yeter ki barış olsun, üç gün sonra öleyim...’

Bu Ordu bizim ordu... Elbette ki ordumuzun dış düşmana karşı savaş gücü ve yeteneği yüksek bir ordu olmasını istemek her vatandasın olduğu gibi bizimde arzumuzdur. Yine ordu ülkemizin ordusudur saygın bir ordu olmalı ve buna atılacak her çamura ve bu saygınlığı ile güvenilirliğini sarsacak varsa ordu içinde ve dışındaki her türlü oluşuma, yapıya karşı koymak her vatandaş gibi bizimde görevimiz olmalı.

Bu yargı bizim yargımız... Elbette ki bu yargının adil, saygın ve yalnızca ülkemizde değil uygar dünyada örnek kararların altına imza atmasını her vatandaş gibi bizde isteriz. Göğsümüz kabara kabara bu kararlardan bahsetmek en büyük hayalimizdir..

Bu hükümet bizim, bu ülkenin hükümeti. Siyasal görüşümüz farklı olsa da onunda Cumhuriyetimizi demokratik, laik, sosyal, hukuk devleti haline dönüşümüne katkılar sağlayan ve iktidar olduğu döneme bu gibi pozitif katkılar sağlayan bir hükümet olarak anılmasını elbette ki isteriz...

Öyle muhalefet partileri olmalı ki, tek kriteri ülkemizi muasır medeniyetler seviyesinin üzerine çıkarmak olan bir dil kullanan, projeler üreten partilerden meydana gelmeli... Tabii demokrasinin gereği, muhafazakar, hatta gericiliği savunan partilerde olmalı; fakat idealimiz referansı evrensel hukuk, yeryüzü ölçeğinde demokrasi, gelişmiş bir ekonomi ve kalkınmış bir ülke olmayı savunan, projeler üreten partilerden yana.

* * *

“Sovyet baskısına karşı müttefikler arayan ve bu sebeple NATO'ya girmek isteyen Türkiye, bu isteklerini daha kolay elde etmek ve Amerika'ya yakınlaşmak amacıyla Kore Savaşı'na bir tugay yollamıştır


Tuğgeneral Tahsin Yazıcı komutasındaki 259 subay, 18 askeri memur, 4 sivil memur, 395 astsubay, 4414 erbaş ve er olmak üzere 5090 kişilik 1. Türk tugayı, 17 Eylül 1950'de İskenderun limanından hareket ederek 12 Ekim 1950'de öncü takım Pusan limanına ulaştı ve 17 Ekim'de ana birliği de Pusan'dan karaya çıktı. Aynı gün Pusan'dan hareket ederek 20 Ekim'de Taeg'a varıp, süratle kuzeye doğru ilerleyen Birleşmiş Milletler ordularına iştirak etti. 10 Kasım'da Taeg'dan hareket ederek 21 Kasım'da Kunuri'ye vararak Amerikan 9. Kolordusu'nun sağ kanadında konuşlandırıldı.

24 Kasım 1950 sabahı kuzeye Çin sınırına doğru ilerleme emrini alan tugay Kunuri'den hareket ederek Kaechon, Sinnimni, Wawon boyunca Tokchon'a doğru yola çıktı. Ancak Çin Halk Gönüllü birlikleri cephenin arkasına sızmaya başladı. Durumu farkeden Amerika ve Güney Kore birlikleri ricat etmeye başladılar. Ancak Türk tugayına ricat (geri çekilme-a.s.)emri geç ulaştı. 1. Taburun etrafı kuşatılıp süngülü çatışmaya girmek zorunda kaldı. Ricat harekâtını sağlamak için sonuna kadar direnen 3. Tabur 9. Bölük imha edildi. Geri kalan Türk birlikleri ise Chongchon nehri boyunca geri çekildi.”(Wikipedia)

Hürriyet Gazetesinin haberine bakılırsa, o bir günlük kayıp 700 şehit, 2500 yaralı sayısına denk geliyor. Biz Nato’ya girebilmek için kendi isteğimizle Kore’ye 60 yıl önce asker yolladık, o günlerde adını dahi bilmediğimiz ellerde yüzlerce şehit verdik. 1952’de Nato’ya girdik. Her yıl yapılan Nato toplantılarına üye ülkelerin Savunma Bakanı ile Genel Kurmay Başkanı birlikte katılır. Fakat Türkiye her zaman toplantıya tek katılır. Ya Genelkurmay başkanı yada Savunma bakanı tek olarak katılır.

Bu toplantılarda bütün ülkelerin Savunma Bakanları sivil iradeyi temsilen önde, savunma bakanlığına bağlı bir bürokrat olarak genelkurmay başkanları, savunma bakanının ardında oturur.

Türkiye Genel Kurmay Bakanı Savunma Bakanının arkasında oturmamak için toplantıya katılmaz. Geçmişten beri diğer ülkelerden farklı olarak toplantıya bir savunma bakanı, bir sonrakine arkada oturmayayım diye bakansız olarak tek başına genel kurmay başkanı katılır...

Nato’ya girmek için yüzlerce şehit, binlerce yaralı verdi bu ülkenin insanı; fakat bu ülkenin sivil iradesini temsil eden bakanın ardında oturmayarak, sivil iktidar karşısında bir iktidar gücü görüntüsü vermeye çalışıyor, ordumuz. Nato’ya girebilmek için yüzlerce can verdik; fakat Noto üyesi ülkelerin ortalama demokrasi standardını reddediyoruz. AB’ye de biz girmek istiyoruz, binçok sözleşmelerini imzalıyor ardından da ama, fakat ile başlayan cümlelerle AB kriterlerine karşı Ankara kriterleri koymaya çalışıyoruz.

Bugün Gazetesi’nin 15 Temmuz’da yayımladığı haber bir yurttaş olarak bizler açışından endişe verici ve üzücü bir skandaldır. İnsanın kanını donduracak türden. Asimetrik saldırı var demek yerine bu yapıların bağımsız kişi yada kurullarca araştırılıp, varsa faillerinin yargıya teslim edilerek kurum aklanması sağlanmalıdır. Bu haberin kaynağı MİT’dir. Genelkurmay bu hususta bir açıklama yapmamıştır. Haber makale için tıklayınız.

Demokrasilerde asli değer, asli güç yurttaştır ve yurttaşın seçtiği sivil irade, iktidardır. Çünkü, cephelerde ölende, öldürende yaralanıp sakat kalanda olduğu gibi, bütün ekonomik sistemi vergileri ile finansa eden güç kaynakta yurttaştır.

Cumhuriyet tarihi boyunca yapılan Anayasalarımız askerler yaptı. Referanduma sunulsa da, halkın can simidi olarak sarılması gereken olağan üstü koşullarda bu referandumlar yapıldı. Kenan paşa, bir beyanatında: “daha erken darbe yapacaktık; fakat şartların olgunlaşmasını bekledik,” diyor. Darbeler için şartları olgunlaştıran güçler, askerlerin yaptığı anayasalarında referandumda evet oyu alma şartlarını olgunlaştırdılar. 12 Eylül 2010 da yapılacak olacak referandum, askerlerin olağanüstü dönemlerde yaptığı anayasanın, mükemmel olmasa da sivil irade tarafından kısmen değiştirme oylamasıdır.


Öyle bir devletimiz var ki, Dışişleri Bakanına ve Başbakana danışmadan, aynı kurum içerisindeki bir yapı Hrant Dink olayı için AİHM’ne savunma yazıyor. Öyle bir Yüksek Yargımız var ki, on kararının 8-9’u AİHM’de mahkum oluyor ve Türkiye tazminata mahkum oluyor. Ödenen tazminatlar genel bütçeden çıkıyor. Yani senden benden.

Bir taraftan Çetin Altan’ın mahkumiyeti için bir günde Yargıtay’dan karar çıkıyor, bazı cinayet davaları da otuz yıl boyunca sürüncemede kalıyor ve zaman aşımına uğruyor: “...Geçenlerde de DİSK eski Başkanı rahmetli Kemal Türkler’in cinayet davası, kızının canhıraş itirazları altında zamanaşımına kurban gitti.-E.K.”
“...Yüksekova çetesinin zamanaşımı 27 Ağustos 2010 günü, ...; bakalım HSYK ne yapacak, nasıl bir açıklamada bulunacak? -E.K“ Bu gün ise DİSK’in referandumda kurumsal olarak “hayır” yönündeki duruşu altı çizilecek bir başka konu. Rahmetli Kemal TÜRKLER’in kemiği sızlıyordur.

Yeni bir rüzgar estiren CHP Genel Başkanı Sayın Kemal KILIÇTAROĞLU’nun eski genel başkanından, nitelik sel fark yaratacak bir bir dil kullanmadı ve proje sunmadı. Ama Cumhuriyetle yaşıt olan bir partinin, bir genel başkanının değişimi ile hızla değişeceğini düşünmek saf dillilik olur. Buna daha zaman çok var.
Kürt solunun önemli ve silah kullanmayan ismi Kürdistan Sosyalist Partisi’nin kurucusuı Kemal BURKAY, Neşe DÜZEL’e verdiği bir mülakatta: "Öcalan özgür değil ki. Askerin kontrolü altında. Öcalan’ın Genelkurmay’a rağmen İmralı’dan örgütünü yönetmesi, talimatlar göndermesi mümkün değil"

..."Öcalan, İmralı’da hep AKP’yi suçladı. Orduyu hiç suçlamadı. İstese de, savaşı bırakamıyor. Derin devlet fırsat vermiyor.” ..."Öcalan’a, ‘Çok kötü oldu. Ateşkes sürecinde niye silahsız 33 eri kurşuna dizdiniz’ dedim. ‘Haberim yok. Üstlenmek zorunda kaldım’ dedi. Böylece militarist rejim soluk aldı" dedi.

Bu sözlere şu satırları da ekleyin ve düşünün!.. Bu sene ateşkes ilan edilmiş olmasına rağmen, Ordu Güneydoğu’ya yığınak yapıyor. Operasyon başlatılıyor ve KCK üyesi diye sivil idareciler tutuklanıyor ve kollarına Amerikan askerlerinin Irak’taki esirlerin kollarına taktığı plastik kelepçeyi takıp, kameralar karşısından geçiriliyor... Habur’dan girenler için soruşturmalar açılıyor. Yani barış sürecinin bozulmasına sebep olacak görüntüler değil mi bunlar?

Eline silah almış dolaysıyle yasa dışına çıkmış bir kişi yada örgüt karşısında dünyanın en demokratik devleti dahi buna hukuki çerçevede kalarak bil mukabele karşılık verir: fakat bu bir barışgirişiminin yaşandığı ve olağan üstü bir süreçte olan şeylerdi.

Bu savaşın kazanı yok... Eski Genel Kurmay Başkanı Sayın Yaşar Büyükanıt, Uğur Dündar’a verdiği bir mülakatta: “dağda ortalama 6.000 kişi var,” diyor. 26 Yıllık Savaşta bunlar otuz bine yakın kayıp vermiş. Paşa diyor ki, “her altı yılda dağdaki 6.000 terörist etkisiz hale getirildi, hala 6.000 kadar terörist var dağda.” Öyle görülüyor ki her altı yılda öldürülen altı bin kişiye karşılık, altı bin kişi daha dağa çıkıyor. Demek ki öldürmekle bu sorun çözülmüyor ve dağdakiler tüketilemiyor.

Dersim isyanına katılan, şimdi ismini hatırlamadım bir zat diyor ki: “ 1937’de savaşırken karşımızda yirmi yaşında Türk askeri vardı, ben yaşlandım; fakat şimdi Güneydoğu’da yine karşımızda yirmi yaşındaki Türk askeri var..

Güneydoğuda akan kan vatan millet, özgürlük savaşı gibi kavramlarla izah edilemeyecek bir mahiyet almakta. Çok uluslu silah sanayi ve ticaretinin mümessilleri ile bir kısım büyük istihbarat örgütleri ile bu kavgadan büyük rant elde eden iç güçlerin, danışıklı dövüş kurgulayıp sahneleyerek saltanat sürdükleri bir alana döndü. Her iki tarafın da eli kirlendi..

Ahmet ALTAN ve bir kısım yazarlar barışı sağlayacak liderlerin Mandela yada Gandi gibi anılacağından bahsediyor. Ama Mandela ve Gandi gibi bir deha olmadan barışta sağlanamıyor.Henüz ortada bu çapta bir isim gözükmüyor. Yanlızca: Ahmet Türk, ‘yeter ki barış olsun, üç gün sonra öleyim’ demişti…

Uludağ Üniversitesi Öğretim Üyesi Prof. Dr. Süleyman Seyfi Öğün’ün 10/08/2010 tarihinde Neşe Düzel’e verdiği mülakatta:“Hindistan’da, Hindular’la Müslümanlar birbirlerini katlediyor. Gandi, ‘lütfen engelleyin, biz bunun için uğraşmadık’ diyor. Bakıyor ki engel olamayacak, o zaman, ‘İzninizle, ben ölmeye yatayım. Böyle bir şeyi görmek istemiyorum. Yaşayacağım kadar yaşadım’ diyor. Açlık grevini giriyor. Bakıyorlar Gandi gidiyor, iki tarafın liderlerini başucuna getiriyorlar. Herkes anlatıyor derdini.

Ne diyorlar?

Hindu aynen şunu söylüyor: ‘Gandi sen bir Hindusun. Beni anlamalısın. Bu Müslümanlar benim çocuğumu öldürdüler. Ne yapmalıyım’ diyor. Gandi ölüm döşeğinde gülümseyerek şu cevabı veriyor: ‘Şunu yapmalıydın. Babası bir Hindu tarafından öldürülmüş bir Müslüman çocuğunu evlat edinmeliydin ve onu bir Müslüman gibi yetiştirmeliydin’ diyor. Bu, çok ezber bozan bir şey.” (Taraf Gazetesi)

Şimdi AK Parti kendi siyasal görüşümüzün ve inançsal dünyamızın dışında olan bir parti ve iktidar diye Ak Parti’nin her yapıp ettiklerine yapılanın ne olduğuna ve uzun vadede neye yarayacağına bakmadan sırf AK Parti yapıyor diye karşı mı çıkacağız? Livaneli’nin örneği ile, Şişli’ye Nazım Hikmet heykeli dikse dahi, bu çalışmasını olumsuzlayacak mıyız?

Ana kaygımız bu topraklarda yaşayan insanların özgürlüğü, zenginliği, kalkınmış demokratik, laik, sosyal ve evrensel standartlarda bir hukuk devletinde mutlu yaşaması ise bu ilke ve kurallara katkı sağlayacak her türlü düşünceyi ve girişimi kaynağına, kimden geldiğine bakmadan desteklemek bunlara aykırılık teşkil eden her türlü oluşuma ve düşünceye kaynağına, kimden geldiğine bakmadan karşı çıkmak ilkeli, uygar insan olmanın olmazsa olmazıdır.

Referandumu yapılacak anayasa değişikliği, eksik ve kısmı kusurlarına rağmen mevcudun daha ileri bir duruma gelmesine azda olsa katkı sağlayacağından, bu oylamaya “evet” demek istiyorum.

Referansı, altına ülke olarak imzasını attığımız BM, AB ve diğer uluslar arası sözleşmeler, AİHM içtihatları, Temel Haklar Şartı, Lizbon Sözleşmesi... vb olan, bu anayasal değişikliğini aşacak her yeni taslağa da kimden geldiğine bakmaksızın ilerde evet diyeceğim.

a.s.

28 Ağustos 2010

13 Temmuz 2010 Salı

NEDEN HÜSEYİN OĞUZ /Neşe Düzel

“Ölen terörist karşılığında ‘kelle vergisi’ diye bir para veriliyordu. Bu yüzden terörist diye çobanlar, gariban insanlar öldürüldü. Karşılığında paralar alındı.”

“Yıllar önce ERNK vardı. Şimdi KCK var. Bu siyasi yapıyı yok edemezsiniz. PKK’nın artık şehirlerde direkt silahlı eyleme giren bir kadrosu var. Bu kadro dağa da gider.”

“JİTEM’e eleman almadan önce, fikir yapısı bize uyar mı diye araştırıyorlardı. JİTEM’de ideolojik bir akım vardı. Sadece ülkücü kökenliler istihbarat yapıyordu JİTEM’de.”

* * *

NEDEN HÜSEYİN OĞUZ

<I>Genelkurmay Başkanı geçen hafta malum konuşmalarından birini daha yaptı ve Ergenekon davası sanıklarından JİTEM’ci bir komutana açıkça ismini vererek sahip çıktı. Eğer JİTEM ve JİTEM’ciler, bu kadar sahip çıkılacak bir yapılanma idiyse, acaba niye ordu yıllarca JİTEM’in varlığını reddetmişti? Gene niye acaba Ergenekon davasında yargılanan askerlerin çoğunun yolu bir dönem Doğu ve Güneydoğu’dan geçmişti ve JİTEM’le buluşmuştu? Bölgedeki faili meçhul cinayetler, toplu mezar iddiaları niye hep JİTEM’le ilgiliydi? Bugün devam edip etmediğini bilmediğimiz bu son derece tehlikeli istihbarat ve operasyon yapılanması neler yaptı? JİTEM’de çalışan itirafçıların birçok cinayeti açıklamalarına rağmen neden bu cinayetler hiç soruşturulmadı? Neden bugün Genelkurmay Başkanı, JİTEM cinayetlerinden yargılanan bir albaya sahip çıkmaya çalışıyor? Neden ordu, JİTEM’in varlığını sürekli reddetmeye uğraşıyor? JİTEM’in işlediği cinayetleri Ankara’daki karargâh biliyor muydu? JİTEM, uyuşturucu kaçakçılığıyla ilgilendi mi? Silah ve insan kaçakçılığı yaptı mı? Haraç topladı mı? JİTEM’in tetikçisi Yeşil yaşıyor mu? Bütün bu soruları, Doğu ve Güneydoğu bölgesinde Jandarma istihbarat elemanı olarak görev yaptığı on bir yıl boyunca sadece PKK’yla değil, asker, polis, korucu ve itirafçı gibi devletin kadrosundaki görevlilerin yasadışılıklarıyla da mücadele eden ve Ergenekon çetelerinin ilk habercisi olan Yüksekova çetesini ortaya çıkaran ve bu uğurda büyük bedeller ödeyen, yaşayabilmek için bir dönem İzmir Karaburun’da çobanlık yapan Emekli Astsubay Hüseyin Oğuz’a sorduk. Çok net, çok cesur cevaplar aldık. Hüseyin Oğuz’un ‘Ömrüm’ adını verdiği kitabı Lagin Yayınları’ndan yeni çıktı.</I>

* * *

NEŞE DÜZEL: JİTEM nedir?

HÜSEYİN OĞUZ: JİTEM’in açılımı, Jandarma İstihbarat ve Terörle Mücadele’dir. Jandarma Genel Komutanlığı’nın bünyesinde kurulmuş bir istihbarat timidir bu. Ama şunu söylemek lazım. İçişleri Bakanlığı’nın bilgisi olmadan JİTEM kurulamazdı. Çünkü istihbarat ödeneklerini İçişleri Bakanlığı veriyor. JİTEM, Genelkurmay Başkanlığı’nın ve İçişleri Bakanlığı’nın bilgisi dâhilinde Jandarma Genel Komutanlığı tarafından kuruldu.

Neden ordu, JİTEM’in varlığını sürekli reddetmeye uğraşıyor?

JİTEM’de görev yapanlar Silahlı Kuvvetler’in personeliydi. Bunların, Doğu ve Güneydoğu’da yaptıklarının faturası çok ağır olduğu için ordu JİTEM’i reddediyor. Şöyle anlatayım. JİTEM, terörle mücadele edecek diye kuruldu, yaptığı ise tam tersi oldu. Terörün alt yapısını oluşturdu, terörün devam etmesine ve artmasına, insanların dağa çıkmasına neden oldu. Eğer gariban vatandaşı götürüp öldürürseniz ve cesetlerini de köpeğin önüne atarsanız, terörün bitmesini engellersiniz. Terörün devam etmesini sağlarsınız. JİTEM’in yaptığı yanlışların faturasını ödemek gerçekten çok zor!

Ordu, JİTEM’i niye durdurmadı?

JİTEM kontrolden çıkmış bir güçtü. Devletin her türlü gücünü kullanan başına buyruk bir yapıydı. Yasadışı faaliyetlerin içine girmişti. Hakkâri, Yüksekova, Silopi, Bingöl, Van, Elazığ, Mardin, Cizre gibi yerlerde JİTEM timleri vardı. Bu timler Diyarbakır Grup Komutanlığı’nın şemsiyesi altındaydı ve direkt Jandarma Genel Komutanlığı’na bağlıydı. Kimseye hesap vermiyorlardı. Mesela Diyarbakır’daki time oradaki bölge komutanı da karışamıyordu.

Time bölge komutanı nasıl karışamaz?

Karışamıyordu. Yedinci Kolordu Komutanı’nın JİTEM’e sözü geçmiyordu. JİTEM’ciler kendi başlarına bir sistem kurmuşlardı. Jandarma istihbarat elemanı olarak bizler de korkuyorduk JİTEM’den. Benim hakkımda bile PKK adına faaliyet yürütüyor diyebilirlerdi. Bizim için de çok korkutucuydu JİTEM.

Komutanlar da korkuyor muydu JİTEM yapılanmasından, JİTEM’cilerden?

Sorduğunuz soru az bile. Generaller suikasta kurban gittiler. Ortada öldürülmüş dört general var. Hulusi Sayın var, İsmail Selen var, Eşref Bitlis var, Bahtiyar Aydın var. Bu ölümler, kurum içindeki çarpık yapılanmadan ötürü olduğu için bu suikastların üzeri örtüldü.

Siz JİTEM’de çalıştınız mı?

Hayır çalışmadım. Ben sadece İl Jandarma Komutanlıklarının bünyesindeki istihbarat birimlerinde çalıştım. Benim kadrom araştırma- sorgulamaydı. Ben Jandarma Genel Komutanlığı’ndan emekli oldum ve bu tür yasadışı unsurlarla ve faaliyetlerle hep mücadele ettim. Zaten önemli olan, terörle lekesiz mücadele edebilmektir ve yasadışılığı affetmemektir. Eğer mesai arkadaşınız uyuşturucu işine bulaşmışsa, onu affetmeyeceksiniz. Ben, Yüksekova çetesini de affetmedim ve bu yüzden başıma her türlü şey geldi. Yüksekova çetesinde polisler, askerler, korucular, itirafçılar birlikte uyuşturucu, silah işi yapıyordu. Ben o çeteyi ortaya çıkararak, dokuz faili meçhul cinayeti aydınlattım. Zaten ben istesem de, beni JİTEM’e almazlardı.

Niye almazlardı?

Onlar, fikir yapısı bize uyar mı diye araştırıyorlardı. JİTEM’de ideolojik bir akım vardı. Sadece ülkücü kökene dayanan kişiler istihbarat yapıyordu JİTEM’de. Ben hiçbir partiye üye olmadım hayatımda ve hiçbir ideolojiyi de benimsemedim.

JİTEM neler yaptı?

JİTEM, bölge insanına çok eziyet etti. İnsanların dağa çıkmalarına sebep oldu. Teröre yeni adam kazandırdı. JİTEM’ciler Kürtlere düşmandı. Vatandaşları, Kürt olmaları nedeniyle öldürdüler. Bölgede vatandaşları usulsüz olarak içeri aldılar ve öldürüp yol kenarına attılar. İnsanların paralarına, mallarını, koyunlarına el koydular.

JİTEM, uyuşturucu kaçakçılığıyla da ilgilendi mi?

Bunlar, uyuşturucu ve silah işi yaptılar. Kaçakçılarla birlikte çalıştılar. Mesela birinde uyuşturucu varsa, o uyuşturucuya el koyup, kendileri sattılar. Ayrıca Jandarma İstihbarat olarak bizim soruşturmalarımızı da engellediler. Mesela uyuşturucu kaçakçılığını takip ediyoruz, bu işten nemalanan JİTEM’ciler bizi engelliyorlardı. Silah kaçakçılarının peşine düşüyoruz, bir bakıyoruz ki JİTEM’ciler karşımıza çıkıyor. Kaçakçıları biz takip ediyoruz diye yalan söyleyip bizim takibi durduruyorlardı.

JİTEM’de çalışan itirafçılar yani eski PKK’lılar, daha sonra JİTEM’in birçok cinayetini kamuoyuna açıkladılar. Bu cinayetlerden siz haberdar oldunuz mu?

Haberdar oldum tabii. Ben o bölgede on bir yıl kaldım ve bazı cinayetlerin de bizzat soruşturmasını yaptım. Malatya - Elazığ arasında Kömürhan Köprüsü vardır. 1995’te Silvanlı bir delikanlıyla Fatma isimli bir genç kızın cesedi bulundu orada. Mermiler Makine Kimya çıkışlıydı. İki gencin gözleri askerî nevresimden kesilmiş bezle bağlanmıştı.

Kimdi bu iki genç?

Bu iki genç yeni arkadaş olmuşlar. Oğlan Sivas’ta iki yıllık üniversiteyi yeni bitirmiş ve sağlık memuru olmuştu. Bu pırıl pırıl iki genç parkta gezerlerken, Diyarbakır JİTEM tarafından elde hiçbir bilgi ve dayanak olmadan keyfî olarak içeri alınıp sorgulanmışlardı. Bu iki genç JİTEM’de bazı işkencelere tanık oldukları için de infaz edilmişlerdi. Sonra cesetleri getirilip Kömürhan Koprüsü’nün altına atılmıştı.

Peki, neden bugün Genelkurmay Başkanı, JİTEM cinayetlerinden yargılanan bir albaya hâlâ sahip çıkmaya çalışıyor?

Hiçbir anlam veremiyorum... Bu soruya cevap vermeyeyim ben. Yalnız şu var. Bu cinayetlerin artık faili meçhul tarafı kalmadı. Gerçek şu ki, artık bu cinayetlerin ya ‘failleri belli’ oldu ya da ‘failleri firari’ hale geldi.

JİTEM tarafından işlenen bu cinayetleri, Ankara’daki karargâh biliyor muydu?

Bilmemesi mümkün değil. Çünkü onlara vukuat raporları gider. Yani meydana gelen olayların hepsi tutanakla tesbit edilir ve ilgili birimler kanalıyla İçişleri Bakanlığı’na, Genelkurmay Başkanlığı’na ve Jandarma Genel Komutanlığı’na gider. Mesela biz Silvanlı çocukla Fatma’nın bilgisini Ankara’ya çekmiştik. Jandarma Genel Komutanı’nın bu cinayetten haberi var.

JİTEM’de çalışan subaylar ne oldu daha sonra?

Çoğu emekli oldular. Durumları iyi. Kimi emlakçilik yapıyor. Kiminin yazlıkları var. Biliyor musunuz, bunlar birbirlerini bulurlar.

Nasıl bulurlar?

Bunlar, ekiplerini gene kurmuşlardır. Bunlar birbirlerinden kopmazlar. Yasadışı olaylar onlara zevk veriyor. JİTEM’in PKK’yla mücadele için kurulduğu söylenir ama, hangi PKK’yla mücadele etmişler bunlar? Bunların, PKK’yla mücadele ile alakaları yoktu. Gidip köyden masum insanları alıp götürmek ve öldürmek, sonra cesetlerini derenin dibine atmak PKK’yla mücadele etmek mi? Adamı öldürüyorsun, köpeklerin önüne atıyorsun? Böyle terörle mücadele mi olur?

İnsanları köpeklerin önüne mi attılar?

Bunu JİTEM tetikçisi Kahraman Bilgiç söylüyor. Cesedi yakıp köpeklerin önüne atmışlar. Hem, Doğu ve Güneydoğu’daki vatandaşların hepsinin PKK’yla ne alakası var? JİTEM, kendi yasadışı işlerini PKK’yla mücadele çerçevesine oturtuyordu. Mesela benim ortaya çıkarttığım Yüksekova çetesinde de her türlü yasadışı iş, düzen vardı. Adamın birini arazisinde yakalamışlar ve bin beş yüz dolarını almışlar. Adamcağız, bari namaz kılayım da ondan sonra öldürün beni demiş. Beklememişler bile. Yüksekova çetesi Ergenekon’un bir parçasıdır. Her şey daha o dönemde ortaya çıktı da ne oldu?

Yüksekova çetesi yargılanmadı mı?

Dava zamanaşımına uğradı. Onlar aklandılar. Ben ise Elazığ Sekizinci Kolordu’nun şikâyetiyle neredeyse PKK’lıyım diye tutuklanıyordum. Neredeyse ben faili meçhul olacaktım, infaz edilecektim. O dönemde CHP milletvekili olan Esat Canan Yüksekova çetesini CHP’nin gündemine getirerek benim canımı kurtardı. O sırada CHP Sivas Milletvekili olan Mahmut Işık bana çok yardım etti. CHP bu iki değerli ismi de parti dışında bıraktı. Eğer Yüksekova çetesinin altındaki derin oluşumlar o dönemde ortaya çıkarılıp üzerine gidilseydi...

Sonuç ne olurdu?

Belki bugün örgüte katılım azalırdı. Çünkü terörle mücadele etmek demek, bu olayları aydınlatmaktır. Terörle mücadele, eline silah alıp gidip dağdakini öldürmek değildir. Terörle mücadele vatandaşla barışmaktır. Ama sen terörle mücadele ediyorum diye vatandaşa hakaret ve eziyet ediyorsun. Sonra da ona, “sen benim yanımda değilsin” diyorsun. Ben de olsam yanında olmam. Ben de olsam dağa çıkarım.

Peki, JİTEM insanlardan haraç topladı mı?

Onlar haraç demezler. Onlar, topladıkları paralara ‘tahsilât’ derler. PKK ise buna ‘vergilendirme’ der. Diyelim ki iyi para kazanan bir Kürt işadamısınız. JİTEM geliyor, sizin başınıza çöküyor. “Bize bu kadar vereceksin” diye sizi tehdit ediyor ve ‘tahsilâtı’ yapıyor.

JİTEM’cilerin ordu içindeki konumları neydi? Diğer subaylar onlara nasıl davranıyordu?

Sağduyulu ve askerî okul terbiyesi görmüş insanlar onlara yaklaşmak dahi istemiyorlardı. TSK’da çok değerli insanlar var.

Yeşil yaşıyor mu?

Tabii yaşıyor. Çok zengin olduğunu biliyorum. Geçmişte beraber çalıştığı birkaç emekli JİTEM’ci var. Onlar mecburen Yeşil’i koruyorlar. Yeşil’in ilişkiler ağı çok büyük. Eğer devlet onu korumasaydı Yeşil yakalanırdı. Düşünün, Susurluk kazası olduktan ve Susurluk olayı ortaya çıktıktan sonra, hatta Tarık Ümit öldürüldükten sonra da Yeşil’in hâlâ Ankara’da Cinnah Caddesi’nde bir yazıhanesi vardı. Yeşil söylenildiği gibi öyle ortadan falan kaldırılmadı.

Susurluk çetesinin en büyük cinayetlerinden biri Tarık Ümit cinayetiydi. MİT’in elemanı olan Tarık Ümit’i, MİT’e çalışan Yeşil mi öldürdü?

Evet, Tarık Ümit’i Yeşil öldürdü. Ensesinden tek kurşunla öldürüldü. Zaten Yeşil’in stili buydu. Enseden tek mermiyle işliyor o cinayetlerini. Zaten ölüm nedeni iki mermiyse, kesinlikle fail o değildir. Tarık Ümit cinayeti çok büyük bir olaydır. O cinayet çözüldüğü zaman her şey ortaya çıkar.

Tarık ümit niye öldürüldü?

Tarık Ümit’in üzerindeki mal varlığına, elindeki paraya göz koyuldu. Duyduğum şu ki, öldürülmeden önce mal varlığına Noter’den el koydular. Tarık Ümit’in soruşturma evrakları bana geldi. Soruşturmayı başlatan Ahmet Demirtaş Astsubay güzel bir yere kadar gelmişti ve soruşturma orada kesildi. Sahte evraklarla cinayet örtbas edilmek istendi. Demirtaş, Tarık Ümit’i hangi petrol istasyonundan kim, nasıl kaçırdı ve kime teslim etti biliyor. Tarık Ümit’i Yeşil’in ciple alıp götürdüğünü biliyor. Üstelik... Tarık Ümit’i Yeşil’le birlikte bir kişi daha infaz etti. O ismi vermiyorum.

Niye vermiyorsunuz?

Bilerek vermiyorum. Kendimi güvenceye alıyorum. Çünkü Yeşil gibi o da hâlâ sağ. Tarık Ümit cinayeti çok büyük bir olaydır. Bu olayın arkasında çok büyük bir ağ var. Eğer bu cinayet aydınlanırsa, Adapazarı-Sapanca- Bolu şeytan üçgeninde öldürülenler ortaya çıkacak ve faili meçhuller aydınlanacak. Behçet Cantürk olayı da, Savaş Buldanlar da aydınlanacak. Tarık Ümit cinayeti çözüldüğü zaman sistem çözülecek ve çökecek. Çünkü bu ve buna benzer olaylar, failler zinciri bütünüyle ortaya çıkacak. Bu üçgendeki cinayetler çözüldüğü zaman Ergenekon’daki faili meçhul olaylar da açığa çıkacak.

Peki... General Bahtiyar Aydın’ı kim öldürdü?

İsim vermeyeceğim. Hangi albay Diyarbakır’a suikast silahı olan Biksi ve Kanas’ı götürdüyse, o yaptı bu işi. 4 No’lu DGM’de albayın kendi ifadesinde var bu. O albay yanında Kahraman Bilgiç’le bir tetikçiyi daha götürdü. Bahtiyar Aydın’ı Lice’de bir operasyona çektiler ve onu orada ensesinden bir kurşunla öldürdüler. Bahtiyar Aydın’ı öldüren suikast silahı zaten PKK’da yoktu.

OHAL valisinin bilgisi dâhilinde miydi JİTEM’in yaptıkları?

Onun bilgisi olmadan JİTEM bir şey yapamazdı ki. JİTEM’i il Jandarma Komutanı engelleyemezdi ama OHAL Valisi engelleyebilirdi. Çünkü hepsinin tepesinde OHAL Valisi vardı. Her gün sabah saat on birde OHAL’de toplantı yapılıyordu. Bu toplantıya JİTEM’i temsilen de biri katılıyordu. OHAL Valisi’nin izni olmadan bir şey yapılamazdı.

Bugün bir kesim OHAL’i gene geri getirmek istiyor. OHAL’le aslında nasıl bir düzen isteniyor?

OHAL’i geri getirmek tarihî bir hata olur. OHAL döneminde vatandaş kan ağlıyordu, göçe zorlanıyordu. İnsanlar yanlış uygulamalardan, operasyonlardan ve terörden yılmışlardı. OHAL, yaptığı baskılarla, vatandaşta daha çok devlete karşı nefret duyguları uyandırdı. Akıllı olan bölgeden kaçtı. OHAL döneminde insanlar kirlendi. Çünkü namuslu yaşamak mümkün değildi. İnsanlar çarpık yapının içinde kire bulaştılar. Yaşamak için yanındakileri PKK’lı olmadığı halde PKK’lı diye ihbar ettiler.

Nasıl ihbar ettiler?

O zamanlar, ölen terörist karşılığında ‘kelle vergisi’ diye bir para veriliyordu. Bu yüzden terörist diye öldürülen çobanlar oldu ve karşılığında paralar alındı. OHAL çok sakıncalı bir yapıydı. Bölge halkı bütün bu yaşananları unutmadı. Bakın bölgede tek sorun terör değil. Asıl bölge halkı birbiriyle barışık değil. Bu yüzden ilk iş olarak önce bölge halkını birbiriyle barıştırmak lazım.

Kürtlerle Kürtleri mi barıştırmak lazım?

Evet. Bana neden konuştuğumu, neden bunları anlattığımı sormadınız.

Sorayım öyleyse... Neden anlatıyorsunuz?

Olan, hep bu ülkenin gençlerine oluyor. 1980 öncesinde de gençlerimiz yok oldu gitti. Artık çocuklar, gençler ağlamasın. Bunun için de bu ülkenin çocuklarını, gençlerini sevenler bildiklerini anlatsınlar. Bu rant, bu çatışma bitsin. Yıllar önce ERNK vardı. Şimdi KCK var. Bu siyasi yapıyı yok edemezsiniz. Üstelik şimdiki daha tehlikeli.

Niye daha tehlikeli?

Daha önceki dönemde, PKK’nın, ona sempati duyan bir kadrosu vardı. Şimdi durum değişti. PKK’nın, şehirlerde direkt silahlı eyleme giren dirijen bir kadrosu var. Bu kadro direkt dağa da gider. Bu gelişmenin önünü kesmediğiniz takdirde bizi zor bir süreç bekliyor demektir.

Bu sürecin önü nasıl kesilir sizce?

KCK operasyonu doğru bir operasyon değil. Şehirde bombayı kim atıyorsa, silahı kim kullanıyorsa, git onu bul. Niye belediye başkanları dâhil herkesi toplayıp içeri atıyorsun ki... Böyle adam kazanılmıyor. Ülkesini seven insanlar çıksınlar konuşsunlar.

Neyi konuşsunlar?

Bu savaşta büyük rant var. Savaş deyince akla PKK geliyor. PKK’yla savaştan çok daha büyük bir savaş var. O da bu savaşın gerisinde yatan büyük rantla savaşmak. İşte bu rantla savaşmak çok zor! Bu rantın içinde her türlü cinayet ve kirli iş var. Ergenekon sürecinde bunların bazıları ortaya çıkmaya başladı. Bu rantı paylaşan ve devletin içine iyice yerleşmiş olan bu derin yapılar henüz tasfiye edilmediler. Terörden, uyuşturucudan, her türlü kaçakçılıktan, çatışmanın rantından beslenenler artık tasfiye olsunlar!

neseduzel@gmail.com

PAZARTESİ KONUŞMALARI 12.07.2010
Neşe Düzel
Hüseyin Oğuz: ‘Öldürüp, kelle vergisi aldılar’

10 Temmuz 2010 Cumartesi

Bir Portre, Yusuf Canlibay



“Askerliğimin birinci yılını hemen hemen tamamlamıştım… Aylar geçmiş, harçlıkta mektupta gelmemişti… Bir gün mektup dağıtılırken okunan “Yusuf Canlıbay” ismi kulaklarımda çınladı. “Burada,” deyip bağırdım telaşla. Mektubu alıp göğsümden atan kalbimin sesini duyarak, büyük bir sevinçle okumaya başladım…



“Oğlum Yusuf…” diye başlayıp hasretlik bildiren ve hal hatır faslının ardından: “garip elde hasretliğe bir de parasızlığın eklenmesinin ne demek olduğunu bilirim oğlum… Çünkü bende yaşadım, senin şimdi yaşamakta olduğun, hasretlik ve yokluğu! Çakırım, canım yavrum hasretliğin içimizde bir kor, sana harçlık gönderemiyor olmaksa cabası.



Mektubunda, harçlığında gecikmesinden belki sende tahmin etmişindir. Beni işten çıkardılar, işsizim… Ev kirasını veremdik, ev sahibi ya kira, ya çıkın diyor… Bakkal vereseyi kesti. Bakkalın, manavın ününden geçemez, kahveye dahi gidemez oldum. Kardeşlerin küçük, çalışacak yaşta değiller… vb.”



Büyük bir sevinçle parlayan gözlerimden, kahır gözyaşları süzülmeye başladı. Hırçınlaştım. Etrafımdakiler karşısındaki bu ani kabalaşmam, beni tanıyıp seven Üsteğmenin dikkatini çekmiş, beni çağırıp: ‘ne bu hal oğlum?”dedi.



Mektubu uzatırken: “firar edeceğim komutanım,” dedim. Komutan “baba bir adamdı;” bir yıllık hava değişimine(tebdil havaya) yolladı beni. Ben memlekete dönüp her işi namusumla ve dürüstlükle yaparak ailemizin bu durumunu düzelmek için çalışmaya başladım…”



Yusuf Canlıbay, Fethiyelilerin 1950-60’larda mevsimlik işçi olarak pamuk tarlalarında çalışmaya gittiği dönemde babası(Geçinin Abasın oğlu) Hasan CANLIBAY’ın beraberinde Adana’ya gidip orada yerleşen amca oğlumuz.



Yusuf CANLIBAY ismi simdi, Adana Ticaret Odasında, Sosyal Demokrat çevrede ve Alevi Camiasında ve birçok sivil toplum örgütünün tanıdık siması… Neredeyse 20 yıl kadar önce Beko’nun Adana bayisi olduğunu duymuştum. Şimdi, “Pril Zücaciye” adlı mağazasında beyaz eşya ve mobilya vs… satıyor. Kendiside ailenin bütün fertleri de ev bark ve iş sahibi. Ekonomik düzenlerini kurmuş. 4X4 otomobillere biniyor.



Adana tren garında su, simit ve pazarlarda tablacılık, pazaryeri açma ile başlayan bir başlangıcın sonu bu gün bu noktada…



O, bunlardan bahsetmiyor… Bunlarla övünmüyor. O çocuklarının ahlakıyla, terbiyesiyle, eğitim ve öğrenim alanındaki başarılarıyla övünüyor ve bunlardan bahsediyor. Asıl olan da zaten budur yada birinci derecede olan insanı insan yapan inanç, ibadet, terbiye, görgü, nezaket, ideoloji, öğrenim…



Benliği aşma nefse hâkimiyet, hakkaniyet, adalet, vicdan ve kendisi ile birlikte bütün insanlığa hizmetin ve hazzın doğru ve sağlıklı yolu bu olmalı. Maddi, dünyasal olan değerler önemlidir; fakat anlamını bu değerlerden almalı…



Çocuklarımın gece hayatı yoktur, içki kullanmaz… Kızı Derya da yut dışında da okumuş olmasına rağmen oda böyle diyor. Aile bağlarının kuvvetli olmasının, aralarında sevgi saygı temelli candan bir ilişki ve bağ olmasının, asıl zenginlik olduğunu söylüyor.



Bütün çocuklarının görmüş olduğu eğitimden övünerek bahsediyor. Derya adlı kızı “İngiliz Dili ve Edebiyatı” öğrenimi görmüş, Erzurum da. Bir yılda Oxfort ile başka bir kurumda bilgi ve görgüsünü artırmak için İngiltere’de öğrenim görmüş. Derya kızım öğretim üyesi olmak, eşi de doçentlik tezi için öğrenim görmeye ABD’ye gidecek diyor.


***

Referansı bireyüstü, evrensel değerlerden almayan, insani ideallerden kopuk bir zenginleşme, sözde ilerleme insanının mutluluğundan çok mutsuzluğuna hizmet etmektedir.



Savaşların olması, eko sistemlerin bozulması, sağlığımızı bozacak denli yeyip içmek, çeşitli bağımlılıklar ve sapkınlıklar… meta anlatılardan, inançlardan, ideallerden kopuk bir zenginleşmeden değilse nedir.



Bu manada, 1960’larda, Adana tren garında su, simit ve pazarlarda tablacılık… ile başlayan Yusuf abinin hikayesi ile vardığı bu günkü noktada, övündüğü şeyler, benimde övünülecek şeyler olarak gördüğüm ve her aile ile için dilediğim şeylerdir.



Dileriz Yusuf ağabeynin çocukları da deniz feneri gibi bu referansları dikkate alan bir hayat kurarlar ve çocuklarının bu gibi başarıları ile övünürler.



a.s.

7 Temmuz 2010 Çarşamba

Stutgart Baden- Württemberg AKM’den Gelen Canlar

   Stutgart Baden- Württemberg AKM’den Ülkemize Sivas katliamının yıldönümü sebebiyle gelen canlarımız Türkiye’nin bir kaç yerini dolaşırken, Sivas’a gitmeden beldemize de geldiler…

     Canımız kardeşimiz rahmetli Ali Gögercin’in kabrini de ziyaret ettiler. Dualar okudular. Sonra Cem Evimizde, gelen canlarımıza geleneksel usullerle hazırladığımız yemeklerden ikram ettik.

     Kafile, beldemize uğrayan misafirlerden daha kalabalıktı. Yaşanan bazı olumsuzluklar, araçlarının bozulması gibi…  nedenle, konuklarımızın bir kısmı beldemize uğrayamadı.

    Bu gece yapılan ziyaretin ardından biraz dinlenip, aynı gece Sivas / Madımak otelinin yapıldığı yerde zamanında bulabilmek için telaşla yola koyuldular.

   Sevgili Ali’nin kızı Aylin’inde aralarında olmak üzere vedalaşarak bizden ayrıldılar.

   Değerli canlara bu örnek davranışlarından dolayı teşekkür eder ve bu gayretleri için kutlarız.



***



 Bu gün Cuma…  İslam inancı açısından “Cuma Namaz”larının ayrı bir yeri vardır. AKP’nin ve onun ardındaki güçlerin “Alevileri Asimile” etme anlayışının devamı olarak okunan “online Ezan” çağrısı sonucu, Fethiyeli olmayan bir grup Camiye gitti. Her zaman olduğu gibi… Bunlar devlet dairesi ile inşaatta çalışan işçi ile memurlar. İnançları gereği ibadetlerini yapmaya başları dik, şevkle, göğüslerini gere gere gidip geliyorlar.  Ben de hayranlıkla bakıyorum onlara. Kim inançlı, kim inançsız; kiminki Tanrı katında makbul, kiminki değil? Orasını Allah bilir. Hüküm O’nundur.

   Demokrasi: “çoğunluk idaresidir.” Bu tanım eksik olması hesabı ile yanlıştır. Demokrasi: “%99 çoğunluğun iktidarda olduğu bir yapıda, azınlıkta kalan %1’in haklarının hukuksal güvencede olduğu ve bu azıklıkla ve diğer çoğunluğun da “temel insan hak ve hürriyetlerine” dokunulmadığı, dokunulamadığı bir rejimdir… “Demokrat” yada “uygar insan” olmaksa, bu değerlere saygıyı içselleştirmiş insan demektir.

 İnançlar ve düşünceler eleştirilebilir; fakat kınanamaz. Farklılıklara saygı temel insan hakkıdır; dolaysı ile farklılığını açıklamak, yaymak ve yaşamakta bir insan hakkıdır…

 Bu zeminden harekâtla, cemaatinin olduğu yerlerde Cami yapılması(kamu kaynaklı değil) ve bu camilerden ezan okunması ve cemaatinin camiye gidip ibadet etmesi ise bir “insan hakkıdır ve buna saygı duyulmalı.”

   Geldik “zurnanın zırt dediği,” yere... Nüfusunun %99 Alevi olduğu, Cami Cemaatinin(yerleşik halk bakımından) olmadığı bir yerleşim yerinde bulunan tarihi cami ile minaresinin “sözde restorasyonu” için 235,000,00(İKİYÜZOTUZBENBİN)tl kaynak ayırmak ve ertesinde “online ezanı” oranın yerleşik halkının %99’una sormadan okutmak, “%1’in insan hak ve hürriyetine saygı ve hizmetin gereği” midir?...

 Alevilerin ibadethanesi “Cem Evleri ve Baba Damlarıdır.” “Beldemizde yaşamayan(nüfusumuza oranı %1 mertebesinde olan, bir bakıma konuk) insanlara sözde hizmet için caminin restorasyonuna 2006 yılında 235.000,00.tl kaynak ayırmak, İmam Lojmanı yaptırmak ve bir imam tahsis etmek insan haklarının gereği(?!) ise Fethiyeli(Alevi)lerin %99’unun insan hakkı niye muallakta?

 Bu sorulara “temel insan hak ve hürriyetleri” açısından verilecek bir cevap, “elbette ki yoktur...”

  Dün bunları da konuşamayacak durumdaydık... Şükür şimdi(Henüz camiye gidenler gibi kasıla kasıla, gönül rahatlığı ve güvenle Cem Evlerine gidemiyoruz, hatta çekinmeden kendimizi ifade edip haklarımız arayamıyoruz…) fakat; TV’lerimiz, Dergilerimiz... var ve bu alanın inanç önderleri ile diğer aleviler olarak daha rahat konuşacak duruma geldik. Bunu Hükümetimizin AB müfredatına uyum çalışmalarına ve Avrupa’da başlatılan ve giderek ülkemize doğruda genişleyen “Alevi Örgütlenmesine” borçluyuz.

 Sesimiz hala burada çok kısık... Avrupa’da örgütlenen Alevi örgütlerinin sesi daha gür çıkmakta... 01 Temmuz’u 02 Temmuz’a bağlayan gece Almanya / Köln çevresindeki Alevi Derneği üyeleri “02 Temmuz 1993 yılında yapılan Madımak Katliamını Kınama ve katledilen canları anmak için” Sivas’a giden bir grup konuğu ağırladık.

Bu bayrağı hala Avrupa’da bulunan örgütlerimiz dalgalandırmakta, “bu grupta o kafilenin değerli üye, öncülerindendi. Bu duruşları ile bizlere örnek olup bizleri cesaretlendirdiler.”

 02 Temmuz 1993’katliamı ve Alevileri asimile etme politikalarını kınar, kayıp ettiğimiz canlarımızı rahmetle anarız.

   İnsanın, insan hakkını ihlal etmediği bir dünya dileğiyle.
a.s.

02 Temmuz 2010
 

Sample text

Sample Text

Sample Text